Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός.
Βαδίζω στο σκοτάδι και παραπατώ και
πέφτω
και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά
πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα
και κάποιος πίσω μου κάνει το
ίδιο:
αν σταματήσω, σταματάει
Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι
κανείς.
Τα πάντα σκοτεινά και δίχως
έξοδο
και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές
που πάντα βγάζουν στο δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’
ακολουθεί
όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που
παραπατά και που σηκώνεται και λέει βλέποντας- με: κανείς.
Οκτάβιο Παζ
Ο Bill, ένας παραβάτης των απανταχού νόμων που μόλις προδόθηκε από τους συνεργούς του στο μεγαλύτερο κόλπο της «καριέρας» του (μια εξ αυτών και η μέχρι πρότινος 'γυναίκα της ζωής του') και ο Dennis, φοιτητής φιλοσοφίας σχηματίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες αυτού του ψυχεδελικού roadtrip στην Αμερική των 90's. Ο πατέρας τους,σκληροτράχηλο δείγμα αναρχικού,έχει μόλις ξεφύγει απο τις αρχές που τον καταζητούν ως υπεύθυνο πολύνεκρης βομβιστικής επίθεσης στο Πεντάγωνο-που τέτοια τύχη.Οι δυο προαναφερθέντες γιοι του ξεκινάνε την αναζήτηση του δίχως φράγκο και με ελάχιστα στοιχεία,πλημμυρισμένοι απο την επιμονή του Dennis να γνωρίσει τον πάτερα του.Η ανθρώπινη κωμωδία –και η διαστροφή της, η τραγωδία- είναι το επίκεντρο της θεματικής του Simple Men, όπως εκδηλώνεται ειδικότερα μέσα στο αμερικανικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο.Ο αυτοσχεδιαστικός ρυθμός και το ξεσκόνισμα των αιωνίων ερωτημάτων πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις δίνουν μια άλλη,γαργαλιστική διάσταση στο έργο,παράλληλη με αυτό το διαρκές και επίμονο κατηγορώ των μέσο-αστικών αγωνιών που ο σκηνοθέτης αρέσκεται να διακωμωδεί.
Η ταινία ξετυλίγεται μπροστά μας σαν μια αφρισμένη μάζα τυχαίων γεγονότων και συναντήσεων δείχνοντας την βαθιά συγγένεια της με το Pierrot le fou.Αυτό το 'τυχαιο' και το 'αναπαντεχο',έννοιες με τις οποίες ο σκηνοθέτης παίζει πολύ,σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των πλάνων και κάποιες σκηνές βιας συνθέτουν ενα nouvelle-vaguικο κλίμα που διαποτίζει την ταινία μέχρι το κόκκαλο.Τα αδέρφια,η Κate και ο σερίφης ειναι ήρωες αλα Godard και το δείχνουν σε καθε σκηνη.Αποκορύφωμα αυτουνου ο βενζινοπώλης με την ατάκα «He didn’t look like a thief. He spoke French».Α,και φυσικά (τι αλλο;) η σκηνή του ξέφρενου χορού σε ρυθμούς Sonic Youth-ναι ναι και ας με πει indie ο Παντελής.Ο αγαπητός Ηal,το ξέρει καλά το αντικείμενό του και παίζοντας γλυκά με την καμερα σκηνοθετεί ενα παρακμιακό underground χορευτικό στολίδι,βαζοντας στο παιχνίδι σταδιακά όλο και πιο πολλούς ήρωες-χορευτές.Ειναι καλός,είναι πολύ καλός,αναφωνεις και χαμογελάς σαν ηλίθιος μπροστά απο την οθόνη.
Κλείνοντας να τονίσω το παιχνίδι των αναφορών.Ο Μπρεχτ,ο Errico Malatesta και ναι ακόμα και ο Fritz Lang έχουν την τιμητική τους.«I’m gonna sound mysterious, thoughtful, deep, but modest. And then I’m gonna fuck her» λέει ο Bill.Αυτό κάνει ο Hal με τα μυαλά μας.Like a boss.
Οκτάβιο Παζ
Ο Bill, ένας παραβάτης των απανταχού νόμων που μόλις προδόθηκε από τους συνεργούς του στο μεγαλύτερο κόλπο της «καριέρας» του (μια εξ αυτών και η μέχρι πρότινος 'γυναίκα της ζωής του') και ο Dennis, φοιτητής φιλοσοφίας σχηματίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες αυτού του ψυχεδελικού roadtrip στην Αμερική των 90's. Ο πατέρας τους,σκληροτράχηλο δείγμα αναρχικού,έχει μόλις ξεφύγει απο τις αρχές που τον καταζητούν ως υπεύθυνο πολύνεκρης βομβιστικής επίθεσης στο Πεντάγωνο-που τέτοια τύχη.Οι δυο προαναφερθέντες γιοι του ξεκινάνε την αναζήτηση του δίχως φράγκο και με ελάχιστα στοιχεία,πλημμυρισμένοι απο την επιμονή του Dennis να γνωρίσει τον πάτερα του.Η ανθρώπινη κωμωδία –και η διαστροφή της, η τραγωδία- είναι το επίκεντρο της θεματικής του Simple Men, όπως εκδηλώνεται ειδικότερα μέσα στο αμερικανικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο.Ο αυτοσχεδιαστικός ρυθμός και το ξεσκόνισμα των αιωνίων ερωτημάτων πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις δίνουν μια άλλη,γαργαλιστική διάσταση στο έργο,παράλληλη με αυτό το διαρκές και επίμονο κατηγορώ των μέσο-αστικών αγωνιών που ο σκηνοθέτης αρέσκεται να διακωμωδεί.
Η ταινία ξετυλίγεται μπροστά μας σαν μια αφρισμένη μάζα τυχαίων γεγονότων και συναντήσεων δείχνοντας την βαθιά συγγένεια της με το Pierrot le fou.Αυτό το 'τυχαιο' και το 'αναπαντεχο',έννοιες με τις οποίες ο σκηνοθέτης παίζει πολύ,σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των πλάνων και κάποιες σκηνές βιας συνθέτουν ενα nouvelle-vaguικο κλίμα που διαποτίζει την ταινία μέχρι το κόκκαλο.Τα αδέρφια,η Κate και ο σερίφης ειναι ήρωες αλα Godard και το δείχνουν σε καθε σκηνη.Αποκορύφωμα αυτουνου ο βενζινοπώλης με την ατάκα «He didn’t look like a thief. He spoke French».Α,και φυσικά (τι αλλο;) η σκηνή του ξέφρενου χορού σε ρυθμούς Sonic Youth-ναι ναι και ας με πει indie ο Παντελής.Ο αγαπητός Ηal,το ξέρει καλά το αντικείμενό του και παίζοντας γλυκά με την καμερα σκηνοθετεί ενα παρακμιακό underground χορευτικό στολίδι,βαζοντας στο παιχνίδι σταδιακά όλο και πιο πολλούς ήρωες-χορευτές.Ειναι καλός,είναι πολύ καλός,αναφωνεις και χαμογελάς σαν ηλίθιος μπροστά απο την οθόνη.
Κλείνοντας να τονίσω το παιχνίδι των αναφορών.Ο Μπρεχτ,ο Errico Malatesta και ναι ακόμα και ο Fritz Lang έχουν την τιμητική τους.«I’m gonna sound mysterious, thoughtful, deep, but modest. And then I’m gonna fuck her» λέει ο Bill.Αυτό κάνει ο Hal με τα μυαλά μας.Like a boss.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου