Με trip αρχισαμε,με trip θα συνεχισουμε.Τουτη την φορα τα πραγματα ομως ειναι πολυ διαφορετικα.Ισως γιατι πρεπει να μιλησω για τον Jarmusch,πραμα δυσκολο.Ισως γιατι στο εν λογω φιλμ αγγιζει το προσωπικο του απογειο,δουλεια-ξυραφι,ισως ακομα και γιατι ξεφευγει απο τα καταθληπτικα αστικα μονοπατια που τον εχουμε μαθει και με μια στροφη 180 μοιρων περναει σε μια ταινια βουτηγμενη στη μεταφυσικη και στο συμβολισμο.Οπως και να εχει,το Dead Man ειναι ενα μυσταγωγικο και ταξιδιαρικο γουεστερν.Ενα κοφτερο διαμαντι.Και πανω απο ολα διαφορετικο,κατι αλλιωτικο.Ειναι αυτο που λεμε μια προσωπικη υποθεση του σκηνοθετη.
Το πρωτο που αιχμαλωτιζει το ματι σου οταν παιρνεις το dvd στα χερια ειναι ο πρωταγωνιστικος ρολος.Ο Jarmusch ειναι χρονια στο κουρμπετι και ξερει πως να σε παιξει.Τι θα δω τωρα;Johnny Depp,αλητης αλα Αrizona Dream ή τον φλουφλη που εχω συνηθισει να κυνηγαει σατανικα βιβλια και να τα βαζει με ζομπι-πειρατες(μεγαλεια του Hollywood);Τελικα μαλλον μαγκα τον εβγαλε τον Jarmusch.Φωσφοριζε και ταυτοχρονα σιωπηλη ερμηνεια,στο πετσι του ρολου απο την πρωτη σκηνη.Το δευτερο που σε ξαφνιαζει ειναι ο Neil Young.Καου-μπουιλικι η ταινια,καου-μπουιλικι και το soundtrack.Μετα μαθαινεις και οτι ο Neil απλα αυτοσχεδιαζε με την κιθαρα του οσο εβλεπε την ταινια.Καλη δουλεια,το ακους δυνατα.Και ειναι και οτι πιο αvant-garde μπορουσαν να μας δωσουν οι blues νοτες του.
Παμε και στο δια ταυτα.Ο πρωταγωνιστης μας,ο William Blake(η συνωνυμια του με τον ποιητη μονο τυχαια δεν ειναι) ειναι ενας αταιριαστος χαρακτηρας για την Δυση.Απο σποντα εξαλλου βρεθηκε εκει.Κανει και τη μαλακια του,σκοτωνει τον γιο του 'αφεντικου' της περιοχης σε μια μονομαχια που του χαριζει ενα εν τελει θανασιμο τραυμα και ετσι το κυνηγητο ξεκινα(the hunt is on οπως λεει και ο bossy μπαμπας).Στην προσπαθεια του να ξεφυγει απο τους πληρωμενους δολοφονους-εκδικητες που ειναι στα χναρια του,εχει φυλακα-αγγελο εναν ινδιανο,τον Κανενα.Γραφικος τυπος αλλα και συμβολο της διανοησης,ασχολειται με σκοουζ,νερο που καει και ποιηση.Α και κατι ελαφρια ναρκωτικα.Η παραπομπη στις σφαγες των ερυθροδερμων και αυτη η ωμη κριτικη στην αμερικανικη ιστορια που καταβροχθισε εναν ολοκληρο πολιτισμο ειναι τοσο εμφανης που μπορεις να την ακουμπησεις.Καταλαβαινεις πως δε θα χαριστει σε κανενα αυτο το φιλμ.Ο ινδιανος μας μαλιστα χριζει τον Βlake δολοφονο λευκων αντρων,.Ενα,αν μη τι αλλο,ευρηματικο και σουρεαλιστικο κατηγορω.
Το στορι κινειται σε δυο βασικους αξονες.Το ταξιδι του βαρια πληγωμενου Blake προς το ποταμι των νεκρων και τον θανατο απο τη μια και την ατερμονη προσπαθεια του να δραπετευσει απο τους κυνηγους του κεφαλιου του απο την αλλη.Ενα σεναριο διανθισμενο με λιγους αλλα συνθετους, γεματους συμβολα διαλογους, συνοδευει τα στυλιζαρισμενα πλανα και τους διαμονικους χαρακτηρες-εμποδια που ξεπηδουν απο παντου.Ωραια δεμενο,δυνατο συνολο απο τα λιγα.Η αναμενομενη καθαρση και το τελος της αγωνιας που σε κανει να βαριανασαινεις σε ολη την ταινια φτανει στο τελος τελος,οταν ο Βlake μπαινει στο ποταμι των νεκρων,σα να λεμε τον Αχεροντα των ινδιανων.Επιτελους ρε παιδι μου.Ειναι μια ασπρομαυρη και σχεδον βουβη τραγωδια ποτισμενη βαθια με ενα βιαιο χιουμορ και μια πρωτογνωρη,παρωδιακη εικονα της Αγριας Δυσης.Το κερασακι σε ολα αυτα ειναι αν μη τι αλλο η επιβλητικη δουλεια του Robert Mueller στην φωτογραφια.Τοσο αντισυμβατικη που σε ολοκληρη ερημο ενα κακτο να χουμε να λεμε δεν ειδαμε.
Κλεινοντας,παροτι θελω να τραγουδισω 'ειμαι ενας φτωχος και μονος καουμποη' οφειλω να τονισω καποιους στιχους του ποιητη William Blake που επαναλαμβανει ο ινδιανος και συνοψιζουν την θεματικη του φιλμ:
Every night and every morn
Some to misery are born,
Every morn and every night
Some are born to sweet delight.Some are born to sweet delight, Some are born to endless night.
Το πρωτο που αιχμαλωτιζει το ματι σου οταν παιρνεις το dvd στα χερια ειναι ο πρωταγωνιστικος ρολος.Ο Jarmusch ειναι χρονια στο κουρμπετι και ξερει πως να σε παιξει.Τι θα δω τωρα;Johnny Depp,αλητης αλα Αrizona Dream ή τον φλουφλη που εχω συνηθισει να κυνηγαει σατανικα βιβλια και να τα βαζει με ζομπι-πειρατες(μεγαλεια του Hollywood);Τελικα μαλλον μαγκα τον εβγαλε τον Jarmusch.Φωσφοριζε και ταυτοχρονα σιωπηλη ερμηνεια,στο πετσι του ρολου απο την πρωτη σκηνη.Το δευτερο που σε ξαφνιαζει ειναι ο Neil Young.Καου-μπουιλικι η ταινια,καου-μπουιλικι και το soundtrack.Μετα μαθαινεις και οτι ο Neil απλα αυτοσχεδιαζε με την κιθαρα του οσο εβλεπε την ταινια.Καλη δουλεια,το ακους δυνατα.Και ειναι και οτι πιο αvant-garde μπορουσαν να μας δωσουν οι blues νοτες του.
Παμε και στο δια ταυτα.Ο πρωταγωνιστης μας,ο William Blake(η συνωνυμια του με τον ποιητη μονο τυχαια δεν ειναι) ειναι ενας αταιριαστος χαρακτηρας για την Δυση.Απο σποντα εξαλλου βρεθηκε εκει.Κανει και τη μαλακια του,σκοτωνει τον γιο του 'αφεντικου' της περιοχης σε μια μονομαχια που του χαριζει ενα εν τελει θανασιμο τραυμα και ετσι το κυνηγητο ξεκινα(the hunt is on οπως λεει και ο bossy μπαμπας).Στην προσπαθεια του να ξεφυγει απο τους πληρωμενους δολοφονους-εκδικητες που ειναι στα χναρια του,εχει φυλακα-αγγελο εναν ινδιανο,τον Κανενα.Γραφικος τυπος αλλα και συμβολο της διανοησης,ασχολειται με σκοουζ,νερο που καει και ποιηση.Α και κατι ελαφρια ναρκωτικα.Η παραπομπη στις σφαγες των ερυθροδερμων και αυτη η ωμη κριτικη στην αμερικανικη ιστορια που καταβροχθισε εναν ολοκληρο πολιτισμο ειναι τοσο εμφανης που μπορεις να την ακουμπησεις.Καταλαβαινεις πως δε θα χαριστει σε κανενα αυτο το φιλμ.Ο ινδιανος μας μαλιστα χριζει τον Βlake δολοφονο λευκων αντρων,.Ενα,αν μη τι αλλο,ευρηματικο και σουρεαλιστικο κατηγορω.
Το στορι κινειται σε δυο βασικους αξονες.Το ταξιδι του βαρια πληγωμενου Blake προς το ποταμι των νεκρων και τον θανατο απο τη μια και την ατερμονη προσπαθεια του να δραπετευσει απο τους κυνηγους του κεφαλιου του απο την αλλη.Ενα σεναριο διανθισμενο με λιγους αλλα συνθετους, γεματους συμβολα διαλογους, συνοδευει τα στυλιζαρισμενα πλανα και τους διαμονικους χαρακτηρες-εμποδια που ξεπηδουν απο παντου.Ωραια δεμενο,δυνατο συνολο απο τα λιγα.Η αναμενομενη καθαρση και το τελος της αγωνιας που σε κανει να βαριανασαινεις σε ολη την ταινια φτανει στο τελος τελος,οταν ο Βlake μπαινει στο ποταμι των νεκρων,σα να λεμε τον Αχεροντα των ινδιανων.Επιτελους ρε παιδι μου.Ειναι μια ασπρομαυρη και σχεδον βουβη τραγωδια ποτισμενη βαθια με ενα βιαιο χιουμορ και μια πρωτογνωρη,παρωδιακη εικονα της Αγριας Δυσης.Το κερασακι σε ολα αυτα ειναι αν μη τι αλλο η επιβλητικη δουλεια του Robert Mueller στην φωτογραφια.Τοσο αντισυμβατικη που σε ολοκληρη ερημο ενα κακτο να χουμε να λεμε δεν ειδαμε.
Κλεινοντας,παροτι θελω να τραγουδισω 'ειμαι ενας φτωχος και μονος καουμποη' οφειλω να τονισω καποιους στιχους του ποιητη William Blake που επαναλαμβανει ο ινδιανος και συνοψιζουν την θεματικη του φιλμ:
Every night and every morn
Some to misery are born,
Every morn and every night
Some are born to sweet delight.Some are born to sweet delight, Some are born to endless night.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου