Ισως γινω βαρετος,μονοχνωτος.Παλι τα ιδια και τα ιδια καθομαι και γραφω.Δε γινεται ομως να μη μιλησω για τον Βrad Mehldau και το μαγικο του τριο.Ουτε για τη χλιδη που εζησα στο Παλλας με το εισητηριο-προσκληση που επεσε στα χερια μου.Σαγηνευτικοτατο βραδυ,απροσμενο στη εξελιξη του,πρεπει να βρει και αυτο την θεση που του αρμοζει στο lewvarwnos.
Η συντροφια σε αυτα τα ταξιδια γνωστη,μικρη και συναμα πλουσια.Ο διασημος απο τις προηγουμενες περιπετειες του μπλογκ Παντελης.Ειπαμε ισως γινω βαρετος.Ηρθε παλι στο σελας,ειχε προσκλησεις για να παμε,ετσι να ανανεωσουμε τον ερωτα μας κτλπ κτλπ,τα εχω πει και πιο παλια.Με τη διαφορα πως τωρα θα ερχοταν κ ο αδερφος του.Ηθελε μαλλον να αρχισω να γνωριζω τους δικους του.
Η περιηγηση στο Παλλας δεν γινοταν πιο ευχαριστη,ρουφουσαμε ολο το πρεστιζ που σου χαριζει η προσκληση.Και οι θεσεις φατσα με τη σκηνη,να μη χασεις τιποτα.Λες και τα κοκκινα χαλια ειχανε στρωθει μονο για την παρτη μας.Μετα απο αυτο σκεφτομουν,γιατι να μη παω και στα Οσκαρ:
τι παραπανω εχει ο σκυλος απο το Αρτιστ;Τοτε περιπου λοιπον διεκοψε τα ονειρα μου ενα εντονο χειροκροτημα και επιτελους βγηκε αυτος.Τριανταπενταρης,συμπαθητικη φαστα,εξυπνη,σε προϊδεαζε για το τι θα ακουσεις.
Η συντροφια σε αυτα τα ταξιδια γνωστη,μικρη και συναμα πλουσια.Ο διασημος απο τις προηγουμενες περιπετειες του μπλογκ Παντελης.Ειπαμε ισως γινω βαρετος.Ηρθε παλι στο σελας,ειχε προσκλησεις για να παμε,ετσι να ανανεωσουμε τον ερωτα μας κτλπ κτλπ,τα εχω πει και πιο παλια.Με τη διαφορα πως τωρα θα ερχοταν κ ο αδερφος του.Ηθελε μαλλον να αρχισω να γνωριζω τους δικους του.
Η περιηγηση στο Παλλας δεν γινοταν πιο ευχαριστη,ρουφουσαμε ολο το πρεστιζ που σου χαριζει η προσκληση.Και οι θεσεις φατσα με τη σκηνη,να μη χασεις τιποτα.Λες και τα κοκκινα χαλια ειχανε στρωθει μονο για την παρτη μας.Μετα απο αυτο σκεφτομουν,γιατι να μη παω και στα Οσκαρ:
τι παραπανω εχει ο σκυλος απο το Αρτιστ;Τοτε περιπου λοιπον διεκοψε τα ονειρα μου ενα εντονο χειροκροτημα και επιτελους βγηκε αυτος.Τριανταπενταρης,συμπαθητικη φαστα,εξυπνη,σε προϊδεαζε για το τι θα ακουσεις.
Να μπουμε λοιπον και στο δια ταυτα.Προφανως και ηταν και οι τρεις τους υπεροχοι.Μπασο,ντραμς και φυσικα ο Βrad στο πιανο,οτι πιο κλασσικο για τριο αλλα και οτι πιο καινοτομο εχω ακουσει απο τοσο νεους μουσικους το τελευταιο καιρο .Να εξηγηθω ομως σιγα-σιγα,απο τα ευκολα πρωτα.Ο μπασιστας ηταν απλα ο εαυτος του.Ηταν εκει για το πιανο,στηριζε τη μελωδια,δεν εκλεβε τα φωτα παρα μονο σε μια μινι επιδειξη τεχνικης που επαιξε και με δοξαρι.Ετσι για να μη σκεφτουμε τα κλισε τυπου 'και σιγα το πραμα','εγω μπορω με το ενα χερι' και αλλα τετοια ωραια.Ο ντραμερ απο την αλλη,ηταν το ακριβως αντιθετο.Κοφτερος στους ηχους του,πολλα σολο και αποτομες παυσεις,συνοδευαν ολα τη μανια του να σπασει τα πιατινια.Ωραιος συνδυασμος για μενα, κοπανατζης,θορυβωδης αλλα πολυ,μα πολυ αλλιωτικος,εδειχνε να μην τον απασχολει κανενα ρυθμικο σχεδιο.Ο Παντελης διαφωνουσε,του φανηκε too much ολος αυτο το κλιμα 'αυτοσχεδιασμος και οπου με βγαλει'.Αλλα οτι και να λεει,ο Βrad και εγω μπορουμε να πουμε καλυτερα τι ζηταει ενας πιανιστας απο τους μουσικους γυρω του.
Και ο Βrad εψαχνε σιγουρα αυτο.Ενα συνοδοιπορο στη φαντασια,στη τρελα της στιγμης.Μελωδικοι ηχοι,ποτε πονεμενοι και απαλοι σε γεμιζανε νοσταλγια,ποτε βιαιοι και σκληροι σε στελνανε να κανεις παρεα με τους μαφιοζους στα μπαρ της Νεα Υορκης το '40.Και αυτο το αριστερο του χερι ρε παιδι μου,φωτια.Δε σταματησε να επαναλμβανει τις ιδιες συγχορδιες σε ενα διαβολεμενο τεμπο ποτιζοντας τα εργα του με ενα αγνο μινιμαλισμο.Φρεσκο πραγμα,ξεχναγες με τη μια τους αυστηρους διαχωρισμους της μουσικης σε ειδη και νορμες.Αντι-κονμφορμιστης ο φιλος μας,παντρεψε μπροστα μας δυο απο τις πιο απαιτητικες και κλειστες σχολες του μουσικου γιγνεσθαι.Και πολυ καλα εκανε.
Να τελειωσω ρομαντικα,το χρωσταω στον Παντελη.Στο δευτερο(!!) encore τους βγηκαν και μας επαιξαν το knives out των radiohead,απο μια σειρα με covers που εχουν κανει.O μπρουταλ τροπος που μου φωναξες 'αμαν με την indi-λα σου' οταν σιγοτραγουδησα τους στιχους εχει χαρακτει βαθια μεσα μου,αλλαξε το πως σκεφτομαι.Σε ευχαριστω.
Και ο Βrad εψαχνε σιγουρα αυτο.Ενα συνοδοιπορο στη φαντασια,στη τρελα της στιγμης.Μελωδικοι ηχοι,ποτε πονεμενοι και απαλοι σε γεμιζανε νοσταλγια,ποτε βιαιοι και σκληροι σε στελνανε να κανεις παρεα με τους μαφιοζους στα μπαρ της Νεα Υορκης το '40.Και αυτο το αριστερο του χερι ρε παιδι μου,φωτια.Δε σταματησε να επαναλμβανει τις ιδιες συγχορδιες σε ενα διαβολεμενο τεμπο ποτιζοντας τα εργα του με ενα αγνο μινιμαλισμο.Φρεσκο πραγμα,ξεχναγες με τη μια τους αυστηρους διαχωρισμους της μουσικης σε ειδη και νορμες.Αντι-κονμφορμιστης ο φιλος μας,παντρεψε μπροστα μας δυο απο τις πιο απαιτητικες και κλειστες σχολες του μουσικου γιγνεσθαι.Και πολυ καλα εκανε.
Να τελειωσω ρομαντικα,το χρωσταω στον Παντελη.Στο δευτερο(!!) encore τους βγηκαν και μας επαιξαν το knives out των radiohead,απο μια σειρα με covers που εχουν κανει.O μπρουταλ τροπος που μου φωναξες 'αμαν με την indi-λα σου' οταν σιγοτραγουδησα τους στιχους εχει χαρακτει βαθια μεσα μου,αλλαξε το πως σκεφτομαι.Σε ευχαριστω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου