Ισως γινω βαρετος,μονοχνωτος.Παλι τα ιδια και τα ιδια καθομαι και γραφω.Δε γινεται ομως να μη μιλησω για τον Βrad Mehldau και το μαγικο του τριο.Ουτε για τη χλιδη που εζησα στο Παλλας με το εισητηριο-προσκληση που επεσε στα χερια μου.Σαγηνευτικοτατο βραδυ,απροσμενο στη εξελιξη του,πρεπει να βρει και αυτο την θεση που του αρμοζει στο lewvarwnos.
Η συντροφια σε αυτα τα ταξιδια γνωστη,μικρη και συναμα πλουσια.Ο διασημος απο τις προηγουμενες περιπετειες του μπλογκ Παντελης.Ειπαμε ισως γινω βαρετος.Ηρθε παλι στο σελας,ειχε προσκλησεις για να παμε,ετσι να ανανεωσουμε τον ερωτα μας κτλπ κτλπ,τα εχω πει και πιο παλια.Με τη διαφορα πως τωρα θα ερχοταν κ ο αδερφος του.Ηθελε μαλλον να αρχισω να γνωριζω τους δικους του.
Η περιηγηση στο Παλλας δεν γινοταν πιο ευχαριστη,ρουφουσαμε ολο το πρεστιζ που σου χαριζει η προσκληση.Και οι θεσεις φατσα με τη σκηνη,να μη χασεις τιποτα.Λες και τα κοκκινα χαλια ειχανε στρωθει μονο για την παρτη μας.Μετα απο αυτο σκεφτομουν,γιατι να μη παω και στα Οσκαρ:
τι παραπανω εχει ο σκυλος απο το Αρτιστ;Τοτε περιπου λοιπον διεκοψε τα ονειρα μου ενα εντονο χειροκροτημα και επιτελους βγηκε αυτος.Τριανταπενταρης,συμπαθητικη φαστα,εξυπνη,σε προϊδεαζε για το τι θα ακουσεις.
Να μπουμε λοιπον και στο δια ταυτα.Προφανως και ηταν και οι τρεις τους υπεροχοι.Μπασο,ντραμς και φυσικα ο Βrad στο πιανο,οτι πιο κλασσικο για τριο αλλα και οτι πιο καινοτομο εχω ακουσει απο τοσο νεους μουσικους το τελευταιο καιρο .Να εξηγηθω ομως σιγα-σιγα,απο τα ευκολα πρωτα.Ο μπασιστας ηταν απλα ο εαυτος του.Ηταν εκει για το πιανο,στηριζε τη μελωδια,δεν εκλεβε τα φωτα παρα μονο σε μια μινι επιδειξη τεχνικης που επαιξε και με δοξαρι.Ετσι για να μη σκεφτουμε τα κλισε τυπου 'και σιγα το πραμα','εγω μπορω με το ενα χερι' και αλλα τετοια ωραια.Ο ντραμερ απο την αλλη,ηταν το ακριβως αντιθετο.Κοφτερος στους ηχους του,πολλα σολο και αποτομες παυσεις,συνοδευαν ολα τη μανια του να σπασει τα πιατινια.Ωραιος συνδυασμος για μενα, κοπανατζης,θορυβωδης αλλα πολυ,μα πολυ αλλιωτικος,εδειχνε να μην τον απασχολει κανενα ρυθμικο σχεδιο.Ο Παντελης διαφωνουσε,του φανηκε too much ολος αυτο το κλιμα 'αυτοσχεδιασμος και οπου με βγαλει'.Αλλα οτι και να λεει,ο Βrad και εγω μπορουμε να πουμε καλυτερα τι ζηταει ενας πιανιστας απο τους μουσικους γυρω του.
Και ο Βrad εψαχνε σιγουρα αυτο.Ενα συνοδοιπορο στη φαντασια,στη τρελα της στιγμης.Μελωδικοι ηχοι,ποτε πονεμενοι και απαλοι σε γεμιζανε νοσταλγια,ποτε βιαιοι και σκληροι σε στελνανε να κανεις παρεα με τους μαφιοζους στα μπαρ της Νεα Υορκης το '40.Και αυτο το αριστερο του χερι ρε παιδι μου,φωτια.Δε σταματησε να επαναλμβανει τις ιδιες συγχορδιες σε ενα διαβολεμενο τεμπο ποτιζοντας τα εργα του με ενα αγνο μινιμαλισμο.Φρεσκο πραγμα,ξεχναγες με τη μια τους αυστηρους διαχωρισμους της μουσικης σε ειδη και νορμες.Αντι-κονμφορμιστης ο φιλος μας,παντρεψε μπροστα μας δυο απο τις πιο απαιτητικες και κλειστες σχολες του μουσικου γιγνεσθαι.Και πολυ καλα εκανε.
Να τελειωσω ρομαντικα,το χρωσταω στον Παντελη.Στο δευτερο(!!) encore τους βγηκαν και μας επαιξαν το knives out των radiohead,απο μια σειρα με covers που εχουν κανει.O μπρουταλ τροπος που μου φωναξες 'αμαν με την indi-λα σου' οταν σιγοτραγουδησα τους στιχους εχει χαρακτει βαθια μεσα μου,αλλαξε το πως σκεφτομαι.Σε ευχαριστω.
Ένα εξαιρετικό κείμενο-μάθημα του Φουκώ για την υπόθεση Πιέρ Ριβιέρ (ο αγρότης που έσφαξε τη μήτερα του και τα αδέρφια του) τη χρονια 72-73.Συνοπτικά σε 16 σελίδες συνδέει την ανάδυση του πανοπτικού θεσμού της φυλακής με τη σωματικότητα και τη υλικότητα. Μη ξεχάσω,ενα μπράβο στο eagainst που πρώτο δημοσίευσε το κείμενο στα ελληνικά,είναι καλή δουλειά.
Καθόμουν γυμνός στο σαλόνι μου
Δεν είναι οτι μου αρέσει απλώς προσπαθούσα να
αγαπήσω το σώμα μου.
Ξαφνικά μια μύγα κάθισε στο πουλί μου.
ΤΕΛΕΙΩΣΑ.
Τι διάολο;παλιά δεν ήμουν τόσο ευαίσθητος
H σημαία προχωρεί στο αποκρουστικό τοπίο,και η χωριάτικη ομιλία μας πνίγει το ταμπούρλο Στα κέντρα θα τροφοδοτήσουμε την πιο κυνική πορεία.Θα πνίξουμε στο αίμα τις λογικές επαναστάσεις Στις ακόλαστες και εκφυλισμένες χώρες! υπηρετώντας τις πιο κτηνώδεις βιομηχανικές ή στρατιωτικές εκμεταλλεύσεις. Καλή αντάμωση εδώ,οπουδήποτε.Καλόπιστοι νεοσύλλεκτοι θ' αποκτήσουμε την άγρια φιλοσοφία.Αγνοώντας την επιστήμη,μαρτυρώντας στο τροχό για τις ανέσεις. Ο θάνατος για τον κόσμο που φεύγει.Είναι η πραγματική πορεία.Εμπρός,δρόμο.
Με trip αρχισαμε,με trip θα συνεχισουμε.Τουτη την φορα τα πραγματα ομως ειναι πολυ διαφορετικα.Ισως γιατι πρεπει να μιλησω για τον Jarmusch,πραμα δυσκολο.Ισως γιατι στο εν λογω φιλμ αγγιζει το προσωπικο του απογειο,δουλεια-ξυραφι,ισως ακομα και γιατι ξεφευγει απο τα καταθληπτικα αστικα μονοπατια που τον εχουμε μαθει και με μια στροφη 180 μοιρων περναει σε μια ταινια βουτηγμενη στη μεταφυσικη και στο συμβολισμο.Οπως και να εχει,το Dead Man ειναι ενα μυσταγωγικο και ταξιδιαρικο γουεστερν.Ενα κοφτερο διαμαντι.Και πανω απο ολα διαφορετικο,κατι αλλιωτικο.Ειναι αυτο που λεμε μια προσωπικη υποθεση του σκηνοθετη.
Το πρωτο που αιχμαλωτιζει το ματι σου οταν παιρνεις το dvd στα χερια ειναι ο πρωταγωνιστικος ρολος.Ο Jarmusch ειναι χρονια στο κουρμπετι και ξερει πως να σε παιξει.Τι θα δω τωρα;Johnny Depp,αλητης αλα Αrizona Dream ή τον φλουφλη που εχω συνηθισει να κυνηγαει σατανικα βιβλια και να τα βαζει με ζομπι-πειρατες(μεγαλεια του Hollywood);Τελικα μαλλον μαγκα τον εβγαλε τον Jarmusch.Φωσφοριζε και ταυτοχρονα σιωπηλη ερμηνεια,στο πετσι του ρολου απο την πρωτη σκηνη.Το δευτερο που σε ξαφνιαζει ειναι ο Neil Young.Καου-μπουιλικι η ταινια,καου-μπουιλικι και το soundtrack.Μετα μαθαινεις και οτι ο Neil απλα αυτοσχεδιαζε με την κιθαρα του οσο εβλεπε την ταινια.Καλη δουλεια,το ακους δυνατα.Και ειναι και οτι πιο αvant-garde μπορουσαν να μας δωσουν οι bluesνοτες του.
Παμε και στο δια ταυτα.Ο πρωταγωνιστης μας,ο William Blake(η συνωνυμια του με τον ποιητη μονο τυχαια δεν ειναι) ειναι ενας αταιριαστος χαρακτηρας για την Δυση.Απο σποντα εξαλλου βρεθηκε εκει.Κανει και τη μαλακια του,σκοτωνει τον γιο του 'αφεντικου' της περιοχης σε μια μονομαχια που του χαριζει ενα εν τελει θανασιμο τραυμα και ετσι το κυνηγητο ξεκινα(the hunt is on οπως λεει και ο bossy μπαμπας).Στην προσπαθεια του να ξεφυγει απο τους πληρωμενους δολοφονους-εκδικητες που ειναι στα χναρια του,εχει φυλακα-αγγελο εναν ινδιανο,τον Κανενα.Γραφικος τυπος αλλα και συμβολο της διανοησης,ασχολειται με σκοουζ,νερο που καει και ποιηση.Α και κατι ελαφρια ναρκωτικα.Η παραπομπη στις σφαγες των ερυθροδερμων και αυτη η ωμη κριτικη στην αμερικανικη ιστορια που καταβροχθισε εναν ολοκληρο πολιτισμο ειναι τοσο εμφανης που μπορεις να την ακουμπησεις.Καταλαβαινεις πως δε θα χαριστει σε κανενα αυτο το φιλμ.Ο ινδιανος μας μαλιστα χριζει τον Βlake δολοφονο λευκων αντρων,.Ενα,αν μη τι αλλο,ευρηματικο και σουρεαλιστικο κατηγορω.
Το στορι κινειται σε δυο βασικους αξονες.Το ταξιδι του βαρια πληγωμενου Blake προς το ποταμι των νεκρων και τον θανατο απο τη μια και την ατερμονη προσπαθεια του να δραπετευσει απο τους κυνηγους του κεφαλιου του απο την αλλη.Ενα σεναριο διανθισμενο με λιγους αλλα συνθετους, γεματους συμβολα διαλογους, συνοδευει τα στυλιζαρισμενα πλανα και τους διαμονικους χαρακτηρες-εμποδια που ξεπηδουν απο παντου.Ωραια δεμενο,δυνατο συνολο απο τα λιγα.Η αναμενομενη καθαρση και το τελος της αγωνιας που σε κανει να βαριανασαινεις σε ολη την ταινια φτανει στο τελος τελος,οταν ο Βlake μπαινει στο ποταμι των νεκρων,σα να λεμε τον Αχεροντα των ινδιανων.Επιτελους ρε παιδι μου.Ειναι μια ασπρομαυρη και σχεδον βουβη τραγωδια ποτισμενη βαθια με ενα βιαιο χιουμορ και μια πρωτογνωρη,παρωδιακη εικονα της Αγριας Δυσης.Το κερασακι σε ολα αυτα ειναι αν μη τι αλλο η επιβλητικη δουλεια του Robert Mueller στην φωτογραφια.Τοσο αντισυμβατικη που σε ολοκληρη ερημο ενα κακτο να χουμε να λεμε δεν ειδαμε.
Κλεινοντας,παροτι θελω να τραγουδισω 'ειμαι ενας φτωχος και μονος καουμποη' οφειλω να τονισω καποιους στιχους του ποιητη William Blake που επαναλαμβανει ο ινδιανος και συνοψιζουν την θεματικη του φιλμ:
Every night and every morn Some to misery are born, Every morn and every night Some are born to sweet delight.Some are born to sweet delight,
Some are born to endless night.
('Η 'Για να μη με φωναζει ο Παντελης indie αυριο')
Παιρνω αφορμη απο τον υποτιτλο για να γραψω τουτο το κειμενο στην μορφη μιας (τροπον τινα ερωτικης) επιστολης στον Παντελη.
Παντελη λοιπον, Ειχαμε παει μαζι,οι 2 μας.Το θυμαμαι καλα.Ηταν στη Συγγρου στο Στεκι Γραμματων και Τεχνων.Λιγο το οτι ειχα ενθουσιαστει για τοτε που αραζαμε παρεα,λιγο οτι τους ακουω τωρα,λιγο οτι ειναι η πρωτη μερα του μπλογκ και γουσταρω να γραψω σα μανιακος θα μιλησω για αυτος τους τυπους.
Ολα αρχισανε στο Σελας.Μπηκες μεσα και μου τιτιβισες γλυκα στο αυτι πως ερχονται για live ο Gianluigi Trovesi και ο Gianni Coscia.Εκανα πως τους ξερω,φαινοσουν κουλτουριαρης και ηθελα να πιασω επαφες.Αποφασισα να προμηθευτω το μαγικο χαρτακι και ετσι να μαστε σε διπλανα καθισματα να περιμενουμε να βγουνε.Δε μου γεμισανε το ματι στην αρχη.Πολυ γεροι,που να φανταστω πως θα χουνε δυναμεις για 2ωρη συναυλια.
Και ομως,οχι μονο παιξανε,αλλα στο τελος ειχα πορωθει τοσο που νομιζα πως ειχα δει τους Alice In Chains για μια μοναδικη και τελευταια φορα.Το live περιελαμβανε ενα κραμα jazz και βαλκανιων ηχων-ενα jazz τσιφτετελι.O Trovesi μιλαγε στο οργανο.Μεγαλος σαξοφωνιστας,απο τους λιγους.Νομιζω ειπες πως καποτε θελεις να του μοιασεις.Οχι πως ο Cosia πηγαινε πισω με το ακορντεον του θυμιζοντας μας το μεγαλειο της χερσονησου και γιατι ακομα και σημερα το μονο που χαιρομαστε να ακουμε στα παρτυ της Αρ.Εν. ειναι ο Bregovic.
Το κονσερτο-με διορθωσες οταν το ειπα livακι-ξεκινησε με συνθεσεις τους απο την τελευταια δουλεια.Λιγο η μαγκιες τους στο πενταγραμμο,λιγο η πρωτοτυπια του παντρεματος αυτων των οργανων,λιγο η pure jazzιλα που καιρο εχω να ακουσω σε live..εε,εννοω κονσερτο..μου κρατουσαν αμειωτο το ενδιαφερον.Πλουσιοι ηχοι,κομμενοι και ραμμενοι για να μας υπνωτισουν,με εκαναν να ξεχασω πως ησουν διπλα μου.Μυηση σκεφτομουν,μυηση σε κατι πρωτογνωρο που μας σερβιρουν τα γεροντακια στο πιατο.Για να δεσει το γλυκο,οι 'γεροι' ομολογω πως ειχαν απειρο χιουμορ επι σκηνης.Ετρεχε απο τα μπατζακια ρε παιδι μου.Ειχα ενθουσιαστει.Μα πιο πολυ γιατι ειχες ενθουσιαστει εσυ.
Μετα τι?Μετα διαλειμμα.Καναμε εξω απο ενα τσιγαρο.Ειχες καπνο,σου εδωσα τρακα βιομηχανικο.Τα φωτα της Συγγρου το καναν ολο και πιο ειδυλλιακο.
Το δευτερο μισο κυλησε εξισου αιχμηρα.Οι διασκευες τους σε σουξεδακια οπως 'Τα παιδια του Πειραια' δινανε γελιο οσο τα σολα και η δεξιοτεχια κοβαν τα αυτια μας με μανια.Γαμωτο μου λεω,γαμωτο μου φαντασου να τσιγγουνευομουν οντως το 20ευρω που εδωσα στην αντιπαθητικη στο Public.Ποιο ηταν το καλυτερο;σε ενα ακορντεονιστικο σολο βγαλμενο απο τη κολαση ειχες τρελαθει τοσο που πηγες να μου πιασει το χερι.Εδω ειμαστε λεω,οργασμος.
Ολα ειχαν πια τελειωσει.Ο ουρανος δουλευε αποψε για μας και μεθυσμενοι απο το ηχητικο Πανθεον της jazz κατρακυλησαμε σπιτι.
Υ.Γ¨.:Aναμενω να μου προτεινεις για τον Brad Mehldau που ερχεται εντος ολιγων ημερων
και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά
πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα
και κάποιος πίσω μου κάνει το
ίδιο:
αν σταματήσω, σταματάει
Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι
κανείς.
Τα πάντα σκοτεινά και δίχως
έξοδο
και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές
που πάντα βγάζουν στο δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’
ακολουθεί
όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που
παραπατά και που σηκώνεται και λέει βλέποντας- με: κανείς.
Οκτάβιο Παζ
Ο Bill, ένας παραβάτης των απανταχού νόμων που μόλις προδόθηκε από τους συνεργούς του στο μεγαλύτερο κόλπο της «καριέρας» του (μια εξ αυτών και η μέχρι πρότινος 'γυναίκα της ζωής του') και ο Dennis, φοιτητής φιλοσοφίας σχηματίζουν τους κεντρικούς χαρακτήρες αυτού του ψυχεδελικού roadtrip στην Αμερική των 90's. Ο πατέρας τους,σκληροτράχηλο δείγμα αναρχικού,έχει μόλις ξεφύγει απο τις αρχές που τον καταζητούν ως υπεύθυνο πολύνεκρης βομβιστικής επίθεσης στο Πεντάγωνο-που τέτοια τύχη.Οι δυο προαναφερθέντες γιοι του ξεκινάνε την αναζήτηση του δίχως φράγκο και με ελάχιστα στοιχεία,πλημμυρισμένοι απο την επιμονή του Dennis να γνωρίσει τον πάτερα του.Η ανθρώπινη κωμωδία –και η διαστροφή της,
η τραγωδία- είναι το επίκεντρο της θεματικής του Simple Men, όπως εκδηλώνεται ειδικότερα
μέσα στο αμερικανικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό πλαίσιο.Ο αυτοσχεδιαστικός ρυθμός και το ξεσκόνισμα των αιωνίων ερωτημάτων πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις δίνουν μια άλλη,γαργαλιστική διάσταση στο έργο,παράλληλη με αυτό το διαρκές και επίμονο κατηγορώ των μέσο-αστικών αγωνιών που ο σκηνοθέτης αρέσκεται να διακωμωδεί.
Η ταινία ξετυλίγεται μπροστά μας σαν μια αφρισμένη μάζα τυχαίων γεγονότων και συναντήσεων δείχνοντας την βαθιά συγγένεια της με το Pierrot le fou.Αυτό το 'τυχαιο' και το 'αναπαντεχο',έννοιες με τις οποίες ο σκηνοθέτης παίζει πολύ,σε συνδυασμό με την τοποθέτηση των πλάνων και κάποιες σκηνές βιας συνθέτουν ενα nouvelle-vaguικο κλίμα που διαποτίζει την ταινία μέχρι το κόκκαλο.Τα αδέρφια,η Κate και ο σερίφης ειναι ήρωες αλα Godard και το δείχνουν σε καθε σκηνη.Αποκορύφωμα αυτουνου ο βενζινοπώλης με την ατάκα «He didn’t look like a thief. He spoke French».Α,και φυσικά (τι αλλο;) η σκηνή του ξέφρενου χορού σε ρυθμούς Sonic Youth-ναι ναι και ας με πει indie ο Παντελής.Ο αγαπητός Ηal,το ξέρει καλά το αντικείμενό του και παίζοντας γλυκά με την καμερα σκηνοθετεί ενα παρακμιακό underground χορευτικό στολίδι,βαζοντας στο παιχνίδι σταδιακά όλο και πιο πολλούς ήρωες-χορευτές.Ειναι καλός,είναι πολύ καλός,αναφωνεις και χαμογελάς σαν ηλίθιος μπροστά απο την οθόνη.
Κλείνοντας να τονίσω το παιχνίδι των αναφορών.Ο Μπρεχτ,ο Errico Malatesta και ναι ακόμα και ο Fritz Lang έχουν την τιμητική τους.«I’m gonna sound mysterious, thoughtful, deep, but modest. And then I’m gonna
fuck her» λέει ο Bill.Αυτό κάνει ο Hal με τα μυαλά μας.Like a boss.
Δεν δίνω καμιά σημασία στη ζωή. Δεν καρφώνω την παραμικρή πεταλούδα ζωής στη σημασία. Δεν σημαίνω για τη ζωή. Μα τα κλαριά του αλατιού τα λευκά κλαριά Όλες οι φυσαλίδες από σκιά Και οι θαλάσσιες ανεμώνες Κατεβαίνουν και αναπνέουν στο εσωτερικό της σκέψης μου Έρχονται δάκρυα που δεν χύνω Βήματα που δεν κάνω που είναι δύο φορές βήματα Και που τα θυμάται ο άλλος στην ώρα της παλίρροιας Τα σύρματα είναι στο μέρος του κλουβιού Και τα πουλιά έρχονται από πολύ ψηλά να κελαϊδήσουν μπροστά σ' αυτά τα σύρματα Ένας υπόγειος διάδρομος σμίγει όλα τ΄αρώματα
