Τα αλλα κοκορια του Παρθενωνα ή στα χναρια του H.Miller

Ηταν αν θυμαμαι καλα καλοκαιρι.Ο συφερτος των εκστατικων ζωυφιων συνδυαζοταν με τις παλλομενες βενταλιες γαληνευοντας τα δικαταρτα καραβια μας καθως επνιγαν την ανησυχια τους για να γνωρισουν νεα λιμανια στην μορφη ενος κολπου μιας νεας με μεταξωτους καρπους.Η συμφωνια αυτη που σφυρηλατουσε την μονοτονια της ζεστης και της βαρυτητας διεκοπη εμμεσα απο την προταση του φιλου μου να περασουμε το βραδυ κατω απο τον Παρθενωνα,με μοναδικο ισως εχθρο το φεγγαρι και την ροδινη του πορεια ανα τον καιρο,σχηματιζοντας την οξυτατη μορφη ενος τοξου θανατηφορου που οδηγει τους πειρατες.

Ετσι μετα απο μια διαρκη ανηφορα που μας θυμιζε τα λογια του ποιητη φτασαμε στο σημειο.Ο περιφερειακος τουτος δρομος ειχε γινει δρομος πολεως και μας ειχε φερει εκει που οδηγει καθε δρομος πολεως.Ακριβως στο κεντρο.Οι συζητησεις μας καθόλη την διαρκεια του περιφερειακου(παρα ταυτα πολεως) δρομου στην μορφη ενος ποταμου διεκοπη.Η συνοχη ομως του τοπιου ηταν τετοια που ο ποταμος ηταν ετοιμος να συνδεθει ξανα μεσω μιας βιαιης οξυγονοκολλησης.Με την συνοδεια της σκοτεινης εναστρης κυριας και του καυτου νερου που καει τον λαιμο και το σωμα και το μυαλο και τα χειλη και την κουνια που μας μεγαλωσε τριζοντας στο βαρυ φορτιο των ελαφριων κορμιων μας,αρχισαμε να φλυαρουμε χωρις νοημα.Καμια λεξη δεν κολλαγε.Η παρελαση απο κυριους οπως ο Μαρξ,οι γαλλοι και ο Κορσο και ο Ιωαννου,ο Κλεε και ο θανατογεννημενος Νιτσε δεν εξυπηρετουσαν σε τιποτα τον αιωνιο και κωφο σκοπο τουτης της νυχτας.

Τοτε ο φιλος μου εδωσε την λυση.Σαν απο μηχανης Θεος σε αρχαια τραγωδια με την πρωτη ανατολη του Ηλιου,ή και την δευτερη,σηκωθηκε να αναπαραστησει τον κοκορα χτυπωντας τα φτερα του στα ποδια του και κακαριζοντας στραβωνοντας ετσι τις λογχες του περιγυρου που σουβλιζαν το κορμι μας σε σχημα σταυρου.Μα πως δεν το βλεπαμε τοσην ωρα.Το νοημα ηταν ακριβως μπροστα μας,στην αλλη ακρη του κοσμου,και εμεις σαν αποχαυνωμενοι κοιταζαμε την παρελαση με τους λικνιστους επισημους και τα τανκς και τις φαλαινες.Το μοναδικο σοβαρο που ειχαμε να πουμε ηταν να κανουμε κατι που επασχε απο γελοιοτητα και χαμερπεια και η αξιοπρεπης περηφανεια εσβησε χωρις μια λαλια.

Η συνεχεια γνωστη.Απο λυρι σε λυρι και απο μαρκιζα σε μαρκιζα το μηνυμα του φιλου και κατ'επεκταση και το δικο μου ηχησε σε ολη την Αττικη.Πρωτοι απαντησαν οι κοκοροι των περιξ με τα αυγα που δεν καταφεραν να γεννησουν ποτε.Μετεφεραν το μηνυμα μας αυτουσιο που τοσο καλα καταλαβανε και τοσο κοφτερα μεταφεραμε σιωποντας για μια στιγμη και 20 χρονια.Στη συνεχεια τουτου του φαινομενου τα συρματα του ραδιουργηματος τρανταχτηκαν και το μηνυμα ξαπλωθηκε σε ολους τους κοκορους και σε μερικους φορτηγατζηδες που ταξιδευαν και μετεφεραν εσπεριδοειδη.Ενα μεγαλο κονσερτο χωρις οργανα ειχε στηθει και εμεις το διευθυναμε.

Τοτε ενα τεραστιο ρηγμα κοντα στην Αλεξανδρας ανοιξε και ενας πιδακας ξεχυθηκε πλημμυριζοντας την πολη.Ο Gozzila απο την μαρκιζα του σινεμα ξυπνησε και σκοτωσε τον Louis Mall που στεκοταν εκει παραδιπλα και εκανε πλακα με τον περιπτερα για τα αφιλτρα τσιγαρα του Belmondo.Σιγα σιγα αφανισε ολη την πολη και τους γονεις μας και τους μεντορες μας και τους εργοδοτες με τα ακριβα σακακια και τις φτηνες γραβατες και τα σπιτια μας και τις πισινες μας στο Συνταγμα και τον προστυχο ηλιο που φοραγε γυαλια για να μη στραβωνεται απο το φως του και χασει την στιγμη της ευδαιμονιας.Ηταν η νυχτα.

Γυρισαμε και ξαπλωσαμε μεθυσμενοι στα συντριμια του ναυπηγειου,περιτριγυρισμενοι απο πτωματα και μακαβρια,αεναη ευτυχια.