Τα αλλα κοκορια του Παρθενωνα ή στα χναρια του H.Miller

Ηταν αν θυμαμαι καλα καλοκαιρι.Ο συφερτος των εκστατικων ζωυφιων συνδυαζοταν με τις παλλομενες βενταλιες γαληνευοντας τα δικαταρτα καραβια μας καθως επνιγαν την ανησυχια τους για να γνωρισουν νεα λιμανια στην μορφη ενος κολπου μιας νεας με μεταξωτους καρπους.Η συμφωνια αυτη που σφυρηλατουσε την μονοτονια της ζεστης και της βαρυτητας διεκοπη εμμεσα απο την προταση του φιλου μου να περασουμε το βραδυ κατω απο τον Παρθενωνα,με μοναδικο ισως εχθρο το φεγγαρι και την ροδινη του πορεια ανα τον καιρο,σχηματιζοντας την οξυτατη μορφη ενος τοξου θανατηφορου που οδηγει τους πειρατες.

Ετσι μετα απο μια διαρκη ανηφορα που μας θυμιζε τα λογια του ποιητη φτασαμε στο σημειο.Ο περιφερειακος τουτος δρομος ειχε γινει δρομος πολεως και μας ειχε φερει εκει που οδηγει καθε δρομος πολεως.Ακριβως στο κεντρο.Οι συζητησεις μας καθόλη την διαρκεια του περιφερειακου(παρα ταυτα πολεως) δρομου στην μορφη ενος ποταμου διεκοπη.Η συνοχη ομως του τοπιου ηταν τετοια που ο ποταμος ηταν ετοιμος να συνδεθει ξανα μεσω μιας βιαιης οξυγονοκολλησης.Με την συνοδεια της σκοτεινης εναστρης κυριας και του καυτου νερου που καει τον λαιμο και το σωμα και το μυαλο και τα χειλη και την κουνια που μας μεγαλωσε τριζοντας στο βαρυ φορτιο των ελαφριων κορμιων μας,αρχισαμε να φλυαρουμε χωρις νοημα.Καμια λεξη δεν κολλαγε.Η παρελαση απο κυριους οπως ο Μαρξ,οι γαλλοι και ο Κορσο και ο Ιωαννου,ο Κλεε και ο θανατογεννημενος Νιτσε δεν εξυπηρετουσαν σε τιποτα τον αιωνιο και κωφο σκοπο τουτης της νυχτας.

Τοτε ο φιλος μου εδωσε την λυση.Σαν απο μηχανης Θεος σε αρχαια τραγωδια με την πρωτη ανατολη του Ηλιου,ή και την δευτερη,σηκωθηκε να αναπαραστησει τον κοκορα χτυπωντας τα φτερα του στα ποδια του και κακαριζοντας στραβωνοντας ετσι τις λογχες του περιγυρου που σουβλιζαν το κορμι μας σε σχημα σταυρου.Μα πως δεν το βλεπαμε τοσην ωρα.Το νοημα ηταν ακριβως μπροστα μας,στην αλλη ακρη του κοσμου,και εμεις σαν αποχαυνωμενοι κοιταζαμε την παρελαση με τους λικνιστους επισημους και τα τανκς και τις φαλαινες.Το μοναδικο σοβαρο που ειχαμε να πουμε ηταν να κανουμε κατι που επασχε απο γελοιοτητα και χαμερπεια και η αξιοπρεπης περηφανεια εσβησε χωρις μια λαλια.

Η συνεχεια γνωστη.Απο λυρι σε λυρι και απο μαρκιζα σε μαρκιζα το μηνυμα του φιλου και κατ'επεκταση και το δικο μου ηχησε σε ολη την Αττικη.Πρωτοι απαντησαν οι κοκοροι των περιξ με τα αυγα που δεν καταφεραν να γεννησουν ποτε.Μετεφεραν το μηνυμα μας αυτουσιο που τοσο καλα καταλαβανε και τοσο κοφτερα μεταφεραμε σιωποντας για μια στιγμη και 20 χρονια.Στη συνεχεια τουτου του φαινομενου τα συρματα του ραδιουργηματος τρανταχτηκαν και το μηνυμα ξαπλωθηκε σε ολους τους κοκορους και σε μερικους φορτηγατζηδες που ταξιδευαν και μετεφεραν εσπεριδοειδη.Ενα μεγαλο κονσερτο χωρις οργανα ειχε στηθει και εμεις το διευθυναμε.

Τοτε ενα τεραστιο ρηγμα κοντα στην Αλεξανδρας ανοιξε και ενας πιδακας ξεχυθηκε πλημμυριζοντας την πολη.Ο Gozzila απο την μαρκιζα του σινεμα ξυπνησε και σκοτωσε τον Louis Mall που στεκοταν εκει παραδιπλα και εκανε πλακα με τον περιπτερα για τα αφιλτρα τσιγαρα του Belmondo.Σιγα σιγα αφανισε ολη την πολη και τους γονεις μας και τους μεντορες μας και τους εργοδοτες με τα ακριβα σακακια και τις φτηνες γραβατες και τα σπιτια μας και τις πισινες μας στο Συνταγμα και τον προστυχο ηλιο που φοραγε γυαλια για να μη στραβωνεται απο το φως του και χασει την στιγμη της ευδαιμονιας.Ηταν η νυχτα.

Γυρισαμε και ξαπλωσαμε μεθυσμενοι στα συντριμια του ναυπηγειου,περιτριγυρισμενοι απο πτωματα και μακαβρια,αεναη ευτυχια.

Αρχιπέλαγος Γκουλαγκ και ΕΣΣΔ

Ομολογω οτι ειχα καιρο να ασχοληθω με το μπλογκ.Λιγο η απεραντη ομορφια της Μυτιληνης-το λιμανι της που μυριζε θαλασσα και γλυκανισο,τα καστρα που συνωστιζοταν απο ιπποτες και φαντασματα,τα τζαμια με τους ουρανομηκεις μιναρεδες-λιγο το σουβλισμα του οβελια υπο των εκκωφαντικο κροτο των αβγων που ραγιζαν αδιαμαρτυρητα με κρατησαν πισω στο γραψιμο.Επρεπε να βρω κατι δυνατο,να κανω ενα σωστο comeback στη μπλογκοσφαιρα.Και ενω διαλογιζομουν περι τουτου αξαφνα ηρθε αυτο.

Ο λογος για το Αρχιπελαγους Γκουλαγκ του Σολτζενιτσιν.Ενα βιβλιο με νομπελ παρακαλω,δεν εχει τιποτα να ζηλεψει απο την μεγαλη σχολη της ρωσικης λογοτεχνιας.Ποιος ξερει,ισως η icyhot βοτκα και το κρυο που συνθλιβει τα παλτα γαργαλαει πολυ διημιουργικα το μυαλο των βορειων φιλων μας.Οπως και να εχει η ιστορια,μιλαμε για ενα εργο στοιχειωμενο σε καθε λεξη και τελεια του απο μια αγαλματωδη οδυνη,εξαυλωνοντας το ετσι στο νυχτερινο σκελεθρο της τοτε Σοβιετικης Ενωσης.Ο Σολτζενιτσιν,αποφοιτος Γκουλαγκ και αεναως διωκομενος απο τους βαρβαρους της KGB,επιχειρει μεσα απο αυτο να φυτεψει ενα λαβαρο αντιστασης στο αγονο απο τις θηριωδιες των σοβιετικων χωμα,του οποιου ομως η εμβελεια φτανει απειραχτη ακομα και στις μερες μας.

Ο κορμος του λαβαρου μας λοιπον εχει σκαλιστει απο τις μαρτυριες(ή καλυτερα τα μαρτυρια) των αντιφρονουντων της περιοδου 1945-1953.Διακοσιες εικοσι οκτω σταχυολογησεις,διακοσιες εικοσι εφτα και η δικη του για την ακριβεια συνθετουν ενα μωσαικο ολοκληρωτισμου και τρομου που φανερωνει το αληθινο,διαβολικο προσωπο του υπαρκτου σοσιαλισμου.Ενα ενδιαφερον μιγμα,αναβραζον,με κυριαρχα συστατικα του την δημοσιογραφια,την ιστορια και το κουραγιο για χιουμορ(;;) σελιδοποιειται και προσφερεται δεμενο και σημαιοστολισμενο με το αχρειαστο βραβειο του.Ενα πελαγος του Διημιουργου Σολτζενιτσιν χωρις ακρογιαλιες και παραγαδια,το οποιο με τα αφριμενα κυματα του ξεγυμνωνει τα στρατοπεδα καταναγκαστικης εργασιας απο τα πετρινα θορυβωδη τειχη τους.

Μετα την μελετη του,το τοποθετεις με ησυχη την συνειδηση σου στην βιβλιοθηκη να στεκει εκει και να σου θυμιζει τα αποτελεσματα της αποτυχημενης  εφαρμογης ενος οικονομικου μοντελου χωρις καμια περαιτερω θεσμικη αλλαγη,που χρησιμοποιησε πειθαρχιες,τεχνολογιες και βιοπολιτικες στρατηγικες του 19ου αιωνα συνυφασμενες με τις κοινωνιες που προσπαθησε τροπον τινα να ΄ξεπερασει',δινοντας ετσι μοναχα μια οικονομικη και ουχι πολυσυνθετη αντι-προταση.Ο ιδιος ο συγγραφεας μας σε ενα σημειο το λεει καθαρα,τα Γκουλαγκ δεν αποτελουν σταλινικη παρενθεση αλλα ειναι συμφυτα με τον 'υπαρκτο σοσιαλισμο' .Στο διαβοητο ονομα της 'Καταστασης Εξαιρεσης' προσθετω.

Υ.Γ. 1:Οποιος κνιτης διαφωνει να μου στειλει για καφε.

Υ.Γ. 2:Προτεινεται η αναγνωση του με την συνοδια των μελωδιων του Shostakovich.