Moonrise Kingdom

Ο αυτοδιδακτος και τεξανος Wes Anderson μαζι με την γνωστη σεχτα που εχει διημιουργησει τα τελευταια χρονια γυρισε επιτελους για να μας δωσει ενα ακομα απο αυτα τα λαμπρα πυροτεχνηματα του που ομορφαινουν τον κινηματογραφικο ουρανο μας.Ετσι,μετα απο μια μετρια προς φτωχη χρονια,και ενω καταλαγιαζει ο σαματας απο τους αμερικανοτραφεις υπερηρωες που αυτοαποκαλουνται  Avengers και δερνουν τα γνωστα σκουληκια,τους εξωγηινους,ηρθε η ωρα να ξανακατεβουμε στις-θερινες πλεον και οχι τοσο σκοτεινες λογω ουρανου-αιθουσες στην ατυπη αναζητηση μας για τη ταινια της χρονιας.


Με ενα διπλωμα φιλοσοφιας στη βαλιτσα του ο κ.Wes μοιαζει με ενα ταξιδιωτη που γυρναει απο κινηματογραφικο ειδος σε ειδος στη προσπαθεια του να αποδομησει τις νορμες και τις σχολες στο σινεμα.Μεσα απο τις σταχτες που αφηνει προσπαθει μανιωδως να γεννησει ενα καινουργιο συμπαν,δυσλειτουργικο, με τα ψευτικα,νοσταλγικα χρωματα που του αρεσει να χρησιμοποιει και την ταση του να διακωμωδει καταστασεις.Ετσι και εδω λοιπον καταπιανεται με ενα roadtrip δυο ερωτευμενων και περαν του κανονικου παιδιων-φυγαδων για να διημιουργησει απο τα διαφορα κλισε των ταινιων καταδιωξης ενα πρωτογνωρο συνολο που σιγουρα ομοιο του δεν εχουμε ξαναδει.Καθως οι ηρωες μας υφαινουν την επανασταση τους εναντια στο αυστηρο και περιοριστικο περιγυρο τους,τεινουν να θυμιζουν ολο και πιο πολυ τη προσπαθεια του σκηνοθετη μας να αποτιναξει καθετι στερεοτυπικο απο πανω του και να βρει και αυτος την προσωπικη,αγρια παραλια του:το Moonrise Kingdom.


Γνωστος λατρης της nouvelle vague βαζει την σφραγιδα του στις αισθηματικες κομεντι που πλασαρει με τον μαεστρικο και μοναδικο του τροπο τοσα χρονια στην αμερικανικη ανεξαρτητη σκηνη.Ο συνδυασμος της σιωπης,του σαστισματος,με το αναπαντεχο και το ξαφνικο προσθετει αυτες τις μεγαλες διακυμανσεις που με ευλαβεια μοτιβου ο Anderson χρησιμοποιει.Ο κυματισμος αυτος κανει,οπως και ολες τις δουλειες του,το εργο κοφτερο και ταυτοχρονα γλυκο,κατι σαν ενα σκληρο και βιαιο παραμυθι -και ας ειναι τυχαια η συνωνυμια του με τον γνωστο παραμυθα.Για να τo καταφερει αυτo χρησιμοποιει μια ευρεια γκαμα απο ολες σχεδον τις κινησεις που προσφερει μια καμερα και ντυνει το ολο concept με ενα υποβλητικο soundtrack(ο Αλεξαντρ Ντεσπλα και ο Μπενζαμιν Μπριτεν ταιριαζουν γαντι στην αισθητικη αυτη των 60's που απορρεει απο τα σκηνικα). Ταινια μυσταγωγικη,τοποθετει τουτη τη φορα την αναζητηση της γυρω απο τις οικογενειακες δυσλειτουργιες,την εφηβεια και αυτη την απροσδιοριστη βουβη θλιψη που εχουμε αγαπησει να αποτυπωνει ο Μαρεη στο προσωπο του.Οσο και αν το προδικαζω,σιγουρα η κοπια της ειναι ικανη να παιξει και να μαγνητισει οσο και οι Royal Tenenbaums και το Life  Aquatic.



Κλεινοντας να τονισω οτι κατ' εμε τοσο ο Μπρους Γουιλις αλλα και ο Εντουαρντ Νορτον παιζουν τους ρολους της ζωης τους.Ισως πηραν κατι απο την μαγεια του δασκαλου Μπιλ στην εκφραστικοτητα τους.'Η τουλαχιστον ετσι λεει ο Παντελης.